*افول گریه و عزا* ✍️غلامحسین زیدآبادی.

چندین سال است که وجه مذهبی و اعتقادات ایدئولوژیِ مراسم عزاداری در ماه محرم به *آداب و رسوم* بدل گشته.
دیگر کسی نوحه به سبک قدیم نمی‌خواند و کسی در رثای شهدای کربلا شیون نمی‌کند.
اشعار محتشم کاشانی به تدریج از نوحه‌ها حذف و به جای آن اشعاری از شاعرانِ امروز که قافیه یا ردیف آن با  واژه‌های حسین ، ابوالفضل ، عباس ، اکبر و.... ختم می‌شود ، خوانده می‌شوند.
کسی نمی‌داند نوحه را با چه ریتمی بخواند. از این رو اغلب نوحه خوان‌ها  با تمسک به آهنگ‌های همایون خرم ، پرویز یاحقی ، اسفندیار منفردزاده و....  که قبلاً برای ترانه‌ها آهنگ ساخته‌اند ، نوحه‌های‌شان را به سبک ترانه‌های رادیو اجرا می‌کنند.

جوانانی که امروز  با لباس سیاه در هیئت های زنجیرزنی و سینه‌زنیِ حضور پیدا می‌کنند ، ابتدا حمام رفته و ریش را دو تیغه می‌کنند ، موها را تافت یا ژل زده ، لباس نو و شیک می‌پوشند و با عطر وادکلن پا در هیئت عزاداری می‌گذارند.

اکثر جوانانی که مشغول زنجیرزنی و سینه‌زنی هستند   گریه نمی‌کنند و اشک نمی‌ریزند بلکه نگاهشان دائم به این سو و آن سو است و کاری به حسین و عباس و اکبر و عون و جعفر ندارند.
به وقت صرف غذای نذری نیز ، هِر هِر خنده ،   جوک گفتن و جوک شنیدن سالهاست که رواج پیدا کرده.
عده‌ای پس از صرف غذای نذری ، در گوشه‌ای دِنج وخلوت بر منقل و وافور گرد آمده تا خستگی از تن بزدایند.
آنان نفس‌های عمیق بر وافور زده و  چنان در دَم و بازدَم‌های دود تریاک غرق می‌شوند که گاهی معاملات باغ و خانه‌  از ۷۰ میلیارد تومان بیشتر می‌شود.

زنان و دختران نیز شیک‌ترین ، تمیزترین و آخرین مدل لباس مشکی را پوشیده  و به مدت طولانی  مقابل آینه می‌ایستند.
        آنها
وضع سر و صورت.
رنگ ناخن‌ها.
تنظیم زیورآلات.
تنظیم پس و پیش بودنِ روسری.
را دقیق‌تر از کار در آزمایشگاه خاکشناسی انجام می‌دهند.  سپس عطر و ادکلن زده و وارد مراسم عزاداری می‌شوند.
در همین مراسم ،  دیدار از دوستان و اقوام و خویشان و روبوسی ها میسّر می‌شود.

لذا به نظر می‌‌رسد که مراسم عزاداری ازجنبه‌ی مذهبی و عقیدتی خارج و تبدیل به نوعی آداب و رسوم گردیده.